Typisch Californische druif, in Amerika vaak kortweg zin genoemd, van Kroatische afkomst met een zeer uitgesproken karakter. Zinfandel wordt door de Amerikanen als een lokale lekkernij beschouwd en wordt vaak liefkozend zin genoemd. Er blijft onenigheid over de oorsprong van de druif, maar de verwantschap met de Italiaanse primitivo staat niet langer ter discussie. Hoewel zin voor de Europese markt de hoofdrol speelt in stevige, volle rode wijnen, wordt het robuuste ras in de States zelf hoofdzakelijk gebruikt voor witte, halfzoete wijn(white zin) of voor eenvoudige rosé (blush zin). Wij zoomen in op de rode versie. De blauwe druif heeft veel vruchtvlees, met relatief veel druivensuikers, die na vergisting leiden tot stevige alcoholpercentages. Zinfandels van 15 ° of meer zijn geen uitzondering. Aangezien de druif veel vruchtvlees heeft, is het logisch dat de schil erg dun is, waardoor wijnen op basis van zinfandel vaak erg licht van kleur zijn. Om die reden wordt de most van zinfandel vaak geblend met het sap van de donkere durif, die in de States als petite sirah door het leven gaat. Carignan of barbera zorgt als laatste partner in een dynamisch driemanschap vaak voor de nodige zuren.
In de neus heeft zinfandel veel rijp fruit, met rijpe pruim, braam en cassis. Qua kruidigheid vaak peper, drop en wat zoethout. Houtopvoeding zorgt voor caramel, vanille en wat rokerigheid. Bij het proeven zorgt het stevige alcoholgehalte voor robuuste rondeur en zoete toetsen spelen vaak de eerste viool. In goede versies zorgen soepele tannines en beschaafde zuurtjes voor onmisbare ondersteuning.
